ΣΥΧΝΕΣ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ

Η κρανιοεγκεφαλική κάκωση πρέπει να αντιμετωπίζεται άμεσα και σωστά. Η δ΄άλλως  ένα μεγάλο μέρος των τραυματισμένων, λόγω μη έγκαιρης μεταφοράς σε νοσηλευτήριο, έχουν μειωμένα ποσοστά αποκατάστασης η και επιβίωσης.

Στις πρώτες ώρες, ο έλεγχος γίνεται με αξονική τομογραφία για την ταχύτατη διάγνωση πιθανών βλαβών (πχ αιμάτωμα, οίδημα, κάταγμα κρανίου) ή μαγνητικής τομογραφίας για έγκυρη διάγνωση αλλά και διερεύνηση του μετακακωσικού συνδρόμου.

Κατά την αποσυμπιεστική κρανιεκτομία, αφαιρείται χειρουργικά οίδημα που μπορεί να προέρχεται είτε από κρανιοεγκεφαλική κάκωση, είτε από αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο, με απώτερο στόχο να αντιμετωπιστούν έγκαιρα οι συνέπειες από το εγκεφαλικό οίδημα.  Η  αποσυμπιεστική κρανιεκτομία, εφαρμόζεται σε περιπτώσεις που η ενδοκράνια πίεση  δεν είναι αδύνατο να ελεγχθεί  με φαρμακευτικά μέσα. Τότε θα χρειασθεί να αφαιρεθεί  τμήμα του κρανίου ώστε  να δοθεί ο απαραίτητος χώρος στον εγκέφαλο για να αναπτυχθεί. Όταν η αποσυμπιεστική κρανιεκτομία διενεργηθεί άμεσα  πριν ο ασθενής πέσει σε βαθύ κώμα, τότε αυξάνουν οι πιθανότητες βελτίωσης
Το υποσκληρίδιο αιμάτωμα δημιουργείται στον υποσκληρίδιο χώρο του εγκεφάλου, συνήθως μετά από κτύπημα στο κεφάλι, προκαλώντας τραυματισμό αγγείων τα οποία διατρέχουν τον χώρο. Το υποσκληρίδιο μπορεί να δημιουργηθεί από μια απότομη κίνηση του κεφαλιού και πρόσκρουση του σε τοίχο, στο αυτοκίνητο, σε ντουλάπι κ.λ.π. Μπορεί να εμφανισθεί επίσης μετά από μία έντονη πίεση ( stress), προκαλόντας ρήξη αγγείου, μεταξύ της σκληράς και της αραχνοειδούς μήνιγγας του εγκεφάλου.
Τα συμπτώματα είναι πόνος στον αυχένα με αντανάκλαση στα δύο άνω άκρα, δυσκαμψία που μπορεί να επεκτείνεται στην οπίσθια και πλάγια επιφάνεια του αυχένα και του ώμου ή στην ανώτερη περιοχή της ράχης και πονοκέφαλος. Ο πόνος αυτός ακολουθεί την κατανομή ενός συγκεκριμένου περιφερικού νεύρου, που ξεκινάει από το αυχενικό νευρικό πλέγμα. Μπορεί να εμφανιστεί σε οποιαδήποτε ηλικία, αλλά συνήθως παρουσιάζεται μετά τα 25 έτη. Οι συνέπειες του αυχενικού συνδρόμου είναι η εμφάνιση κινητικών δυσκολιών και ο περιορισμός στην απόδοση της εργασίας. Όταν συνδυάζονται τα παραπάνω και με νευρολογικά προβλήματα, τότε υπάρχει κίνδυνος για έντονα κινητικά προβλήματα.
Η διάγνωση του αυχενικού συνδρόμου γίνεται με βάση το ιστορικό, την κλινική εικόνα του αρρώστου, απλή ακτινογραφία ή σε κάποιες περιπτώσεις μαγνητική τομογραφία της αυχενικής μοίρας της σπονδυλικής στήλης. Οι απεικονιστικές εξετάσεις είναι οι πλέον χρήσιμες για την ακριβή διάγνωση της προέλευσης και της φύσης του προβλήματος. Η αντιμετώπιση απλών μορφών αυχενικού προυποθέτει χορήγηση αναλγητικών και αντιφλεγμονωδών φαρμάκων και φυσικοθεραπεία. Όταν όμως το αυχενικό, οφείλεται σε πίεση του νεύρου από κάποια δισκοκήλη, τότε ο ασθενής θα χρειασθεί να χειρουργηθεί
Σήμερα με τις σύγχρονες διαγνωστικές και τεχνικές εξελίξεις τα αποτελέσματα της χειρουργικής στην αυχενική μοίρα της σπονδυλικής στήλης είναι πολύ καλά. Στις νέες τεχνικές για την αντιμετώπιση των προβλημάτων της αυχενικής μοίρας της σπονδυλικής στήλης συμπεριλαμβάνεται και η αρθροπλαστική των μεσοσπονδυλίων δίσκων. Στην νέα αυτή χειρουργική τεχνική γίνεται αντικατάσταση του φθαρμένου αυχενικού μεσοσπονδύλιου δίσκου, με τεχνητό, ώστε να διατηρείται σε σημαντικό βαθμό η κινητικότητα του αυχένα.
Η νευροογκολογία ασχολείται με τη διάγνωση και θεραπεία ασθενών με όγκους, που βρίσκονται στον εγκέφαλο. Οι εγκεφαλικοί όγκοι ξεχωρίζουν με βάση τη συμπεριφορά τους, σε καλοήθεις και κακοήθεις και ανάλογα με την προέλευσή τους, σε πρωτοπαθείς και δευτεροπαθείς ή μεταστατικούς.
Τα κυριότερα συμπτώματα των εκφυλιστικών παθήσεων της σπονδυλικής στήλης είναι η αυχεναλγία, οι αιμωδίες στα άνω άκρα, η αυχενική μυελοπάθεια, η οσφυαλγία, η ισχιαλγία, η πτώση του πέλματος, η νευρογενής διαλείπουσα χωλότητα και η ιππουριδική συνδρομή. Ένας ασθενής μπορεί να εμφανίσει ένα ή και παραπάνω από τα προαναφερόμενα συμπτώματα.
Η αυχενική μικροδισκεκτομή απευθύνεται σε όλους τους ασθενείς, με προβλήματα στην αυχενική μοίρα. Το τμήμα του δίσκου που προβάλλει (δισκοκήλη) πιέζει ένα αυχενικό νεύρο και η πίεση αυτή προκαλεί πόνο στο χέρι, μούδιασμα η αδυναμία στη κίνηση του χεριού. Η μικροδισκεκτομή χρησιμοποιεί την μικροχειρουργική τεχνική, με απώτερο στόχο να επιτευχθεί αποσυμπίεση των νευρικών δομών που διέρχονται από την περιοχή αυτή. Η μέθοδος έχει εξαιρετικά αποτελέσματα και πραγματοποιείται με τη χρήση μικροσκοπίου και αναγκαίων εργαλείων μικροχειρουργικής.
Ο εξειδικευμένος νευροχειρουργός ανοίγει στην περιοχή του τραχήλου τομή, που δεν ξεπερνά τα 3 εκατοστά. Στη συνέχεια απωθούνται οι μύες και τα υπόλοιπα ανατομικά στοιχεία που βρίσκονται μπροστά από τη σπονδυλική στήλη. Τοποθετείται ειδικό εργαλείο για να τους κρατήσει σε απόσταση και με τη βοήθεια χειρουργικού μικροσκοπίου, αφαιρείται όλος ο μεσοσπονδύλιος δίσκος καθώς και τα οστεόφυτα που πιέζουν το νωτιαίο μυελό και τα νεύρα. Αναλόγως του προβλήματος, μπορεί να γίνει αντικατάσταση του αφαιρεθέντος δίσκου, με τεχνητό δίσκο. Σε ασθενείς με προβλήματα αστάθειας της αυχενικής μοίρας, μπορεί να απαιτείται η ταυτόχρονη τοποθέτηση σταθερού κλωβού και πλάκας με βίδες, για να αποφευχθεί η σπονδυλολίσθηση και να διατηρηθεί το μεσοσπονδύλιο διάστημα.
Σήμερα εφαρμόζονται ελάχιστα επεμβατικές χειρουργικές τεχνικές, με καλύτερα αποτελέσματα, μικρότερα τραύματα και ταχεία ανάρρωση του ασθενούς. Επεμβάσεις όπως η ενδοσκοπική δισκεκτομή, η διαδερμική σπονδυλοδεσία, η Κυφοπλαστική, ενδοδισκική ένεση GEL, κερδίζουν όλο και περισσότερο έδαφος
Σε περιπτώσεις που ο πόνος είναι δυνατός και δεν αντιμετωπίζεται συντηρητικά , τότε ο ασθενής με την σύμφωνη γνώμη του νευροχειρουργού, οδηγείται στο χειρουργικό τραπέζι. Η χειρουργική αντιμετώπιση και με προσδιορισμένη τη δομή που προκαλεί τον πόνο στη σπονδυλική στήλη, ακολουθεί την μέθοδο της σπονδυλοδεσία.
Οσφυαλγία ονομάζεται ο πόνος που εκδηλώνεται στη μέση, στην οσφυϊκή μοίρα της σπονδυλικής στήλης. Η εκφύλιση μπορεί να ξεκινά από έναν ή περισσότερους μεσοσπονδύλιους δίσκους και ακολούθως επεκτείνεται στις σπονδυλικές αρθρώσεις. Πολλές φορές η οσφυαλγία συνοδεύεται από ισχιαλγία, όταν μία κήλη δίσκου μπορεί να πιέσει κάποιο νεύρο, οπότε έχουμε επέκταση του πόνου κατά μήκος του μηρού και της κνήμης. Ο πόνος μπορεί να φθάσει σε ορισμένες περιπτώσεις μέχρι και τα δάκτυλα του ποδιού.
Το θεραπευτικό πρόγραμμα καθορίζεται από το θεράποντα γιατρό με βάση τα αίτια, τα κλινικά δεδομένα και τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του συγκεκριμένου ασθενούς. Αρχικά λαμβάνονται συντηρητικά μέτρα και σε περίπτωση που δεν είναι αποτελεσματική η συντηρητική θεραπεία, τότε θα χρειασθεί χειρουργική αντιμετώπιση, με την τεχνική της οσφυϊκής μικροδισκεκτομής.
Όταν ένας σπόνδυλος ολισθαίνει πάνω σε ένα άλλο, με αποτέλεσμα να πιέζονται τα νεύρα της περιοχής, τότε έχουμε την πάθηση της σπονδυλολίσθησης. Ο ασθενής με σπονδυλολίσθηση εμφανίζει πόνο στη μέση και ενδεχομένως στα πόδια, με ελαφρύ μούδιασμα. Στις περισσότερες περιπτώσεις η σπονδυλολίσθηση οφείλεται σε εκφυλιστικά φαινόμενα, όμως μπορεί να αιτιολογηθεί και από χτύπημα στην μέση, γενετικές βλάβες η ακόμη και σε όγκους της σπονδυλικής στήλης.
Η συντηρητική θεραπευτική αντιμετώπιση περιλαμβάνει φαρμακευτική αγωγή, φυσιοθεραπεία και αποφυγή δράσεων που θα επιβαρύνουν την μέση. Αν η σπονδυλολίσθηση είναι εκφυλιστική και με συμπτώματα έντονης πίεσης στα νεύρα, τότε ο νευροχειρουργός θα κρίνει αν θα εφαρμόσει την μέθοδο της μικροδισκεκτομής, την πεταλεκτομή ή θα επιλέξει την πράξη της σπονδυλοδεσίας.
Σπονδυλόλυση είναι η δημιουργία κατάγματος στο τόξο ενός σπονδύλου, ανάμεσα στις άνω και κάτω αρθρικές αποφύσεις. Η περιοχή όπου εμφανίζεται το κάταγμα, είναι στην οσφυϊκή μοίρα της σπονδυλικής στήλης (5ος οσφυϊκός σπόνδυλο) και σπανιότερα στον 4ο η 3ο . Είναι μία από τις πιο συχνές αιτίες εμφάνισης πόνου στην οσφυϊκή μοίρα κατά την διάρκεια της έκτασης στο μέσον ή στο τέλος της κίνησης. Θεωρείται πάθηση των αθλητών, της κολύμβησης, της ενόργανης γυμναστικής, της άρσης βαρών και του ποδοσφαίρου.
Η θεραπεία που επιλέγεται, είναι καταρχήν συντηρητική. Η χειρουργική αντιμετώπιση, με την τεχνική της σπονδυλοδεσίας, επιλέγεται από τον νευροχειρουργό, όταν εξαντληθούν όλες οι συντηρητικές μέθοδοι. Η επιστροφή στις δραστηριότητες θα πρέπει να είναι σταδιακή.
Η αυχενική πεταλεκτομή είναι μία νευροχειρουργική επέμβαση, η οποία διενεργείται με ελάχιστα επεμβατικό και αναίμακτο τρόπο και χωρίς να προκαλείται ζημιά στους υγιείς ιστούς. Κατά την επέμβαση αφαιρείται μέρος ή το σύνολο του σπονδυλικού οστού ώστε ο ασθενής να ανακουφισθεί από την οπίσθια πίεση που ασκείται στον νωτιαίο μυελό ή στις ρίζες των νεύρων. Η συμπίεση μπορεί να έχει προκληθεί από τραυματισμό, κήλη δίσκου, σπονδυλική στένωση ή σε όγκους του νωτιαίου μυελού.
Χορηγείται γενική αναισθησία και ο ασθενής τοποθετηθείτε σε πρηνή θέση (μπρούμυτα) στο χειρουργικό τραπέζι, με σταθεροποιημένη την κεφαλή του. Ο νευροχειρουργός πραγματοποιεί μικρή τομή στην μέση οπίσθια επιφάνεια του αυχένα, ανάλογα με τα επίπεδα που πρόκειται να αποσυμπιέσει. Στη συνέχεια και με τη βοήθεια του χειρουργικού μικροσκοπίου αποσυμπιέζεται ο νωτιαίος μυελός. Αυτό γίνεται με την αφαίρεση των πετάλων στην περιοχή που πάσχει. Πέταλο ονομάζεται το πίσω μέρος των σπονδύλων. Συνήθως αποσυμπιέσουμε όλη την αυχενική μοίρα της σπονδυλικής στήλης και η πεταλεκτομή γίνεται από το Α3-Α6  ( Σπονδύλους).Ακολουθεί  η συρραφή του χειρουργικού τραύματος.
Η αντιμετώπιση γίνεται χειρουργικά με την συνδρομή χειρουργικού μικροσκοπίου. Ειδικά για την αφαίρεση όγκων μέσα στη σκληρά μήνιγγα και μέσα στο νωτιαίο μυελό, εφαρμόζεται η τεχνική της διεγχειρητικής νευροπαραμέτρησης. Οι κακοήθεις πρωτοπαθείς όγκοι, εκτός της χειρουργικής παρέμβασης πρέπει να συνδυάζονται  με ικανό αριθμό συνεδριών χημειοθεραπείας και ακτινοθεραπείας.
Η οσφυϊκή μικροδισκεκτομή είναι χειρουργική επέμβαση η οποία  γίνεται στην οσφυϊκή μοίρα της σπονδυλικής στήλης, για την αντιμετώπιση της οσφυϊκή κήλης του μεσοσπονδύλιου δίσκου.  Ο νευροχειρουργός που  πραγματοποιεί την επέμβαση, χρησιμοποιεί χειρουργικό μικροσκόπιο και ακολουθεί μικροχειρουργική τεχνική.  Η επέμβαση γίνεται με ελάχιστα επεμβατικό τρόπο, αφορά όλες τις ηλικίες, είναι ασφαλής, άμεσα αποτελεσματική και με πολύ μικρό ποσοστό επιπλοκών.
Η διαδερμική μικροδισκεκτομή πραγματοποιείται αφού γίνει γενική νάρκωση. Στη μικροδισκεκτομή απαιτείται μόνο μία πολύ μικρή τομή, στο κατώτερο μέρος της οσφυϊκής μοίρας της σπονδυλικής στήλης. Μέσω της τομής ο νευροχειρουργός εισαγάγει μικροχειρουργικά εργαλεία και διευκολυνόμενος από τις απεικονιστικές εξετάσεις, μπορεί να αφαιρέσει με επιτυχία τα τυχόντα κομμάτια που έχουν αποσπαστεί από τον πυρήνα του δίσκου, από το οπίσθιο μέρος του σπονδύλου. Μετά την αφαίρεση του οστού εντοπίζει την ακριβή θέση της πίεσης που εξασκείται στη ρίζα, από την κήλη του χαλασμένου δίσκου. Η επέμβαση ολοκληρώνεται με τη σύγκλειση κάθε στοιβάδας του χειρουργικού τραύματος.
Η σπονδυλοδεσία πραγματοποιείται χειρουργικά, όταν υπάρχει αστάθεια στην οσφυική μοίρα και χρειάζεται σταθεροποίηση της περιοχής. Με την οσφυική σπονδυλοδεσία επιδιώκεται η αποσυμπίεση των νεύρων και η δημιουργία μια συμπαγούς ένωσης μεταξύ δύο η περισσότερων σπονδύλων της σπονδυλικής στήλη, ως αποτέλεσμα εκφύλισης ή κάκωσης. Αυτό επιτυγχάνεται με την εισαγωγή οστικού μοσχεύματος αλλά και με τη βοήθεια μεταλλικών υλικών( βίδες, πλάκες), κοχλιών τιτανίου καθώς και ειδικών κλωβών. Τα  υλικά αυτά λειτουργούν υποστηρικτικά, σαν νάρθηκας. Η σύντηξη του οστικού μοσχεύματος με τα οστά της σπονδυλικής στήλης παρέχει μια μόνιμη ένωση μεταξύ των οστών, οπότε και τα υποβοηθητικά υλικά δεν χρειάζονται μετά. Τα μοσχεύματα μπορούν να ληφθούν απ το ισχίο ή από άλλο οστό του ασθενούς η από τράπεζα μοσχευμάτων.
Τα μηνιγγιώματα αφαιρούνται: Με μικροχειρουργική επέμβαση, εφ όσον ο όγκος είναι προσπελάσιμος. Εάν λόγω αδυναμίας προσπέλασης στο σημείο του όγκου, καθίσταται αδύνατη η αφαίρεση του συνόλου του όγκου, τότε το υπολειμματικό μέρος του αντιμετωπίζεται με στερεοτακτικό  ακτινοχειρουργικό τρόπο. Στόχος είναι η αναστολή της ανάπτυξης του όγκου, σταματώντας την αιμάτωσή του.
Η αντιμετώπιση ενός γλοιώματος χαμηλής κακοήθειας, περιλαμβάνει χειρουργική αφαίρεση του όγκου με κρανιοτομία. Η χειρουργική αφαίρεση του όγκου, σε συνδυασμό με την μετεγχειρητική χορήγηση χημειοθεραπείας και ακτινοθεραπείας, αυξάνει έως και 80% το μέσο όρο επιβίωσης. Τα τελευταία χρόνια η εφαρμογή νέων τεχνικών, επιτρέπουν τη αποτελεσματικότερη αφαίρεση των γλοιωμάτων σε δύσκολες περιοχές του εγκεφάλου και έχουν βελτιώσει σημαντικά την ποιότητα ζωής των ασθενών.
Το πολύμορφο γλοιοβλάστωμα είναι η συχνότερη μορφή πρωτογενούς καρκίνου του εγκεφάλου και από τις πιο επιθετικές. Μόλις διαγνωσθεί, απαιτείται άμεσα η θεραπευτική του αντιμετώπιση. Εάν δεν αντιμετωπισθεί άμεσα, ο ασθενής καταλήγει εντός ολίγων εβδομάδων.

Το πολύμορφο γλοιοβλάστωμα ανήκει στην κατηγορία των πρωτογενών όγκων του εγκεφάλου. Αναπτύσσεται  από κύτταρα του βρίσκονται στον εγκέφαλο και δεν είναι αποτέλεσμα μετάστασης από άλλες περιοχές του σώματος. Εκδηλώνεται σε ανθρώπους ηλικίας πάνω από 50 ετών, με συμπτώματα δυνατού πονοκέφαλου, επιληπτικές κρίσεις  νευρολογικά προβλήματα ( αδυναμία στα χέρια ή  πόδια).

Το επενδύμωμα αποτελεί πρωτοπαθή όγκο του εγκεφάλου και θεωρείται υπεύθυνο για το 10-12% των παιδικών όγκων του εγκεφάλου. Το επενδύμωμα στο κεντρικό νευρικό σύστημα εκδηλώνεται κυρίως στον οπίσθιο βόθρο και η αιτία που το προκαλεί παραμένει ακόμη άγνωστη. Δημιουργείται από υπολειπόμενα ενδοπαρεγχυματικά επενδυμικά κύτταρα. Τα συμπτώματα του ασθενούς είναι ναυτία, εμετοί, δυσκολίες στην κίνηση των άκρων, πόνος στον αυχένα, σπασμοί κ.α. και εξαρτώνται συνήθως από την ηλικία του. Η Θεραπευτική αντιμετώπιση είναι χειρουργική.
Εκδηλώνεται με πίεση του μέσου νεύρου στον καρπιαίο σωλήνα και προκαλεί έντονο πόνο στον ασθενή. Εκδηλώνεται συχνότερα σε ασθένειες με υποθυρεοειδισμό, ρευματοειδή αρθρίτιδα, διαβήτη. Τα συμπτώματα εκδηλώνονται συχνά και στα δύο χέρια. Η χειρουργική αντιμετώπιση είναι πολύ σύντομη, ιδιαίτερα απλή, διενεργείται σε κλινική μιας ημέρας με τοπική νάρκωση/ μέθη  και διαρκεί 10-20 λεπτά.
Το σύνδρομο ωλένιου νεύρου ή αλλιώς ωλένια νευρίτις εκδηλώνεται στον αγκώνα και σπανιότερα στον καρπό. Το ωλένιο νεύρο το οποίο είναι υπεύθυνο για την  κινητικότητα όλων των δακτύλων όταν πιεστεί εκδηλώνει έντονο πόνο. Μετά από κλινική εξέταση διενεργείται αποσυμπίεση του νεύρου με ενδοσκοπική τεχνική. Ο χειρουργός μέσα από μια τομή  2 εκατοστών, περνά μικροεργαλεία με τα οποία διενεργεί  αποσυμπίεση του νεύρου σε μήκος περίπου 10 εκατοστών. Η μέθοδος είναι ατραυμαματική, αναίμακτη, έχει εξαιρετική επιτυχία ως προς τα αποτελέσματα και η αποκατάσταση διαρκεί περίπου 10 ημέρες.
Με την ελάχιστα επεμβατική τεχνική της δισκοπλαστικής μπορεί να επιτευχθεί ταυτόχρονη θεραπεία σε περισσότερους από ένα μεσοσπονδύλιους δίσκους, τόσο στον αυχένα όσο και στην οσφύ, ενώ ασθενείς  σε μεγάλο ποσοστό  αποφεύγουν βαρύτερα και πιο επώδυνα χειρουργεία (Σπονδυλοδεσία). Η πράξη της δισκοπλαστικής (discogel) δεν διαρκεί περισσότερο από 30’, έχει πολύ καλά ποσοστά επιτυχίας, εφαρμόζεται υπό τοπική αναισθησία και ο ασθενής επιστρέφει στο σπίτι του την ίδια μέρα της επέμβασης.
Η σπονδυλοπλαστική αποτελεί διαδερμική χειρουργική μέθοδο που εφαρμόζεται για την αντιμετώπιση οοστεπορωτικών ή τραυματικών καταγμάτων της σπονδυλικής στήλης.  Διενεργείται με ελάχιστα επεμβατικό τρόπο, όπου ο νευροχειρουργός με τη βοήθεια ακτινογραφίας ή αξονικής τομογραφίας, εισάγει διαδερμικά λεπτή βελόνα στην σπονδυλική στήλη και εγχύει ακρυλικό τσιμέντο. Η όλη διαδικασία για να έχει επιτυχή κατάληξη, ελέγχεται διαρκώς με την λήψη ακτινοσκοπικών εικόνων σε οπίσθια και πλάγια θέση. Η επέμβαση γίνεται με τοπική αναισθησία και ασθενής βρίσκεται σε πρηνή θέση (μπρούμυτα).
Με την κυφοπλαστκή, ο νευροχειρουργός ακλουθεί αντίστοιχη διαδικασία για την αντιμετώπιση των καταγμάτων. Με την διαφορά ότι στο σπονδυλικό σώμα εισάγεται ένα μπαλόνι, μέσω της βελόνας, προκειμένου να δημιουργηθεί μία κοιλότητα. Ακολούθως, στη θέση του μπαλονιού που αφαιρείται, προκύπτει κενός χώρος ο οποίος γεμίζει από την  έγχυση του οστικού τσιμέντου, για την στεγανοποίηση του κατάγματος. Η σπονδυλοπλαστική  και κυφοπλαστική εφαρμόζονται όταν ή συντηρητική αντιμετώπιση των οστεοπορωτικών ή άλλης μορφής καταγμάτων, δεν έχει τα προσδοκώμενα αποτελέσματα.