Κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις

Οι Κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις ταξινομούνται σε ήπιες, μέτριες και βαριές και διακρίνονται σε ανοιχτές και κλειστές. Οι βλάβες μετά από μία κρανιοεγκεφαλική κάκωση μπορεί να  αφορούν τα μαλακά μόρια, το σκελετό του κρανίου, τις μήνιγγες ή τον ίδιο τον εγκέφαλο.

Βλάβες του εγκεφάλου

 Διακρίνονται σε πρωτοπαθείς και δευτεροπαθείς. Οι πρωτοπαθείς είναι η θλάση του εγκεφάλου, η ρήξη ή διάταση νευρικών ινών και η διάχυτη βλάβη των νευρικών κυττάρων. Οι δευτεροπαθείς είναι το εγκεφαλικό οίδημα, οι αγγειακές επιπλοκές (αιμορραγίες), οι θρομβώσεις και οι φλεγμονές. Η κάκωση κάποιες φορές είναι ελαφρά και η αποκατάσταση γίνεται γρήγορα.

Απλή θεωρείται η κάκωση κεφαλής κατά την οποία ο ασθενής δεν έχει χάσει τις αισθήσεις του και δεν εμφανίζει αμνησία, εμετό ή κάποιο νευρολογικό σύμπτωμα. Ο ασθενής με απλή κάκωση μπορεί να έχει ανοικτό τραύμα, ένα «καρούμπαλο», έναν ελαφρό πονοκέφαλο. Σε κάποιες σοβαρές περιπτώσεις, μπορεί να απαιτείται διασωλήνωση, υποστήριξη αναπνοής. Επίσης μπορεί να χρειαστεί χειρουργική επέμβαση, ώστε να μειωθεί η αυξημένη ενδοκράνια πίεση, αφαιρώντας αιματώματα.

 Αντιμετώπιση της κρανιοεγκεφαλικής κάκωσης

Η κρανιοεγκεφαλική κάκωση πρέπει να αντιμετωπίζεται άμεσα και σωστά. Η δ΄άλλως  ένα μεγάλο μέρος των τραυματισμένων, λόγω μη έγκαιρης μεταφοράς σε νοσηλευτήριο, έχουν μειωμένα ποσοστά αποκατάστασης η και επιβίωσης.

Στις πρώτες ώρες, ο έλεγχος γίνεται με αξονική τομογραφία για την ταχύτατη διάγνωση πιθανών βλαβών (πχ αιμάτωμα, οίδημα, κάταγμα κρανίου) ή μαγνητικής τομογραφίας για έγκυρη διάγνωση αλλά και διερεύνηση του μετακακωσικού συνδρόμου.