Εκφυλιστικά Νοσήματα

Η φθορά της σπονδυλικής στήλης οδηγεί σε εκφυλιστικές παθήσεις οι οποίες προκαλούνται με την πάροδο του χρόνου. Είναι δυνατόν, να προκληθούν και από μεγάλη καταπόνηση κατά την διάρκεια άσκησης επαγγελμάτων που ανήκουν στα βαρέα, από λάθος στάση του σώματος, από την διαρκή έλλειψη σωματικής άσκησης κ.α.

Εκφυλιστικά φαινόμενα συναντούμε σε ανθρώπους με κληρονομούμενες παθήσεις. Τα κυριότερα συμπτώματα των εκφυλιστικών παθήσεων της σπονδυλικής στήλης είναι η αυχεναλγία, οι αιμωδίες στα άνω άκρα, η αυχενική μυελοπάθεια, η οσφυαλγία, η ισχιαλγία, η πτώση του πέλματος, η νευρογενής διαλείπουσα χωλότητα και η ιππουριδική συνδρομή. Ένας ασθενής μπορεί να εμφανίσει ένα ή και παραπάνω από τα προαναφερόμενα συμπτώματα.

Συμπτωματολογία:
  • πόνος στον αυχένα (αυχεναλγία )
  • πόνος στη μέση (οσφυαλγία)
  • πόνος στο πόδι (ισχιαλγία)
  • πόνος στο χέρι (βραχιαλγία)
  • διαταραχές ούρησης, αφόδευσης και σεξουαλικής λειτουργίας

 

Οι λόγοι που μπορούν να οδηγήσουν σε εκφυλιστικά φαινόμενα της σπονδυλικής στήλης, μπορεί να αποδίδονται σε περισσότερες από μια αιτία. Οπότε και είναι δύσκολο να γνωρίζουμε ακριβώς ποια ήταν εκείνη η αιτία που οδήγησε σε εκφύλιση της σπονδυλικής στήλης του ασθενούς.

Σε αυτές συμπεριλαμβάνονται:
  • Κήλη μεσοσπονδυλίου δίσκου
  • Στένωση του σπονδυλικού σωλήνα
  • Αυχενική μυελοπάθεια
  • Οσφυϊκή στένωση -Εκφυλιστική σπονδυλολίσθηση
  • Οσφυϊκή σπονδυλολίσθηση Εκφυλιστική σκολίωση

 

Διενεργούνται απεικονιστικές εξετάσεις(Αξονική- Μαγνητική τομογραφία Μυελογραφία), για την διάγνωση του προβλήματος του ασθενούς. Με το ηλεκτρομυογράφημα είναι δυνατόν να καταγραφεί και να ελεγχθεί η λειτουργική κατάσταση των νωτιαίων νεύρων.

Στόχος των κλινικών και απεικονιστικών εξετάσεων είναι να αποκλεισθεί ή να επιβεβαιωθεί ο τύπος των παθήσεων, η εξάλειψη ή ο περιορισμός περαιτέρω εκφύλισης, να υποδειχθεί το θεραπευτικό πλάνο που πρέπει να ακολουθηθεί

Θεραπευτικές μέθοδοι

Συντηρητική αγωγή με φάρμακα, κυρίως παυσίπονα και μυοχαλαρωτικά.

Εναλλαγές κλινοστατισμού και ασκήσεις ενδυνάμωσης των εμπλεκόμενων μυϊκών ομάδων.

Χειρουργική αποκατάσταση, με ελάχιστα επεμβατικές πρακτικές, ενώ η αντιμετώπιση πρέπει να εξειδικεύεται στις ιδιαιτερότητες του κάθε ασθενούς.