Book an appointment with Ιατρείο



Όγκοι εγκεφάλου

Τι είναι οι όγκοι εγκεφάλου

Οι όγκοι του εγκεφάλου αποτελούν μία ξεχωριστή και ιδιαίτερη ενότητα της παθολογίας του κεντρικού νευρικού συστήματος. Πρόκειται για παθολογικές μάζες που αναπτύσσονται μέσα στην κρανιακή κοιλότητα και εντός του εγκεφαλικού παρεγχύματος(εγκέφαλος). Οι διάφοροι τύποι όγκων δύνανται να έχουν είτε καλοήθη είτε κακοήθη χαρακτήρα. H πιθανότητα ο άνθρωπος να αναπτύξει όγκο εγκεφάλου κατά τη διάρκεια της ζωής του είναι μικρότερη του 1%.

Οι όγκοι εγκεφάλου υπολογίζονται στο 85-90% των πρωτοπαθών όγκων του κεντρικού νευρικού συστήματος. Είναι δηλαδή πολύ πιο συχνοί από τους όγκους της σπονδυλικής στήλης και των περιφερικών νεύρων. Αποτελούν τη δέκατη αιτία θανάτου στις προηγμένες χώρες όπως η Ελλάδα. Τα δύο τρίτα των όγκων εγκεφάλου είναι καλοήθεις ενώ το ένα τρίτο είναι κακοήθεις.

Συχνοί όγκοι στον εγκέφαλο

Οι πιο συχνοί όγκοι που εμφανίζονται στον εγκέφαλο είναι οι παρακάτω:

Πολύμορφο γλοιοβλάστωμα (4ου βαθμού)
Αστροκυτώματα χαμηλής και μέτριας κακοήθειας (2ου και 3ου βαθμού)  
Ακουστικό νευρίνωμα  
Μηνιγγίωμα  
Επενδύμωμα  
Μυελοβλάστωμα  
Κρανιοφαρυγγίωμα  
Ολιγοδενδρογλοίωμα  
Μεταστάσεις  
Όγκοι της υποφύσεως 

Συμπτώματα

Η συμπτωματολογία που παράγουν οι όγκοι εγκεφάλου εξαρτάται από το μέγεθος και την εντόπιση. Γενικά οι ασθενείς παραπονιούνται συχνότερα για:

Έντονη κεφαλαλγία που δεν υφίεται με τα κλασικά παυσίπονα και με αυξημένη συχνότητα 

Ναυτία και έμετοι που δεν δικαιολογούνται από γαστρεντερικές διαταραχές

Επιληπτικές κρίσεις

Πιθανή απώλεια αίσθησης ή κίνησης κάποιου άκρου (πάρεση χείρας ή ποδός)

Διαταραχές όρασης όπως διπλοπία, πτώση της οπτικής οξύτητας και διαταραχή της κινητικότητας του βολβού των οφθαλμών (οφθαλμοπληγία)

Διαταραχές ομιλίας ή και αντίληψης του λόγου

Διαταραχές της βάδισης ή και της ισορροπίας

Διαταραχές της προσωπικότητας και του θυμικού

Διαταραχές της ακουστικής οξύτητας, εμβοές ως και κώφωση

Αιτίες και παράγοντες κινδύνου 

Όπως και για τους όγκους των λοιπών συστημάτων του οργανισμού έτσι και για αυτούς του εγκεφάλου δεν υπάρχει συγκεκριμένη αιτία που να ενοχοποιείται για την εμφάνισή τους. Η αποκρυπτογράφηση του ανθρώπινου DNA έχει οδηγήσει στην ανακάλυψη συγκεκριμένων γονιδίων των οποίων η εξαλλαγή ή παρουσία είναι συνυφασμένη με την εμφάνιση ορισμένων ειδών όγκων. Υπάρχουν ωστόσο και παράγοντες οι οποίοι φαίνεται πως ευνοούν την εμφάνισή τους και είναι γνωστοί ως παράγοντες κινδύνου. Ως τέτοιοι συνήθως αναφέρονται οι κακές διατροφικές συνήθειες, το κάπνισμα, η έκθεση σε ακτινοβολία και το οικογενειακό ιστορικό.

Διάγνωση-Αντιμετώπιση

Για να τεθεί η διάγνωση ακολουθείται μια ορισμένη αλληλουχία εξετάσεων. Αρχικά διενεργείται μία λεπτομερής νευρολογική κλινική εξέταση η οποία ακολουθείται από απεικονιστικές εξετάσεις όπως αξονική- μαγνητική τομογραφία και φασματοσκοπία. Ελέγχεται η πιθανότητα ύπαρξης πρωτοπαθούς εστίας εκτός του εγκεφάλου(π.χ. πνεύμονες, έντερο κ.λ.π) και στη συνέχεια διενεργείται ιστολογική εξέταση του όγκου(βιοψία). Έτσι γίνεται ταυτοποίηση και σταδιοποίηση του όγκου γεγονός που είναι απαραίτητο για τη επιλογή της θεραπευτικής αντιμετώπισης. Όταν ο όγκος βρίσκεται σε περιοχή του εγκεφάλου που είναι τεχνικά δυνατή η χειρουργική εξαίρεσή του χωρίς σοβαρά νευρολογικά ελλείματα, προτιμάται από το νευροχειρουργό. Συνήθως μετά την ολική αφαίρεση δεν απαιτείται συμπληρωματική θεραπεία όπως ακτινοβολία ή χημειοθεραπεία εκτός κάποιων εξαιρέσεων(π.χ γλοιοβλαστωμα). Η ολιστική αντιμετώπιση των ογκολογικών ασθενών απαιτεί την άψογη συνεργασία του ογκολόγου, του ακτινοδιαγνώστη, του ιστοπαθολόγου και του νευροχειρουργού.